Nic mnie tak nie cieszy jak odwaga w łamaniu naukowych barier. Dziś sięgniemy głęboko w korzenie słów czyli tzw etymologię. Ograniczę się do PIEroga czyli mitycznego praszczura Pra-IndoEuropejczyka, od którego rzekomo pochodzi większość języków europejskich i poza-eurpejskich. Ten PIE to jedna wielka naukowa bujda na resorach. Filologia to 99% zgaduj zgadula i dlatego nie ma nic pewnego tam, gdzie szukamy korzeni jakiegoś słowa. Ostatnio natknąłem się na odważnych słowolubów, którzy sięgnęli w prastare słowa Bliskiego Wschodu, Egiptu i zaginionych języków i oparli swoje badania na legendach, dużo lepsze źródło słów niż sztucznie ulepiony PIEróg z naukowym zakalcem. Resztę wywodów na te tematy znajdziecie w księgach (online) Hugh Crosthwaite’a. Co ma wspólnego mysz z tajemniczymi misteriami dawnych czasów? Po grecku mysz to „mys”, a słowo „teras” to „znak z nieba, coś tak niezwykłego, że trzeba to obserwować i czuwać” (czas. tereo) W greckich i rzymskich świątyniach kapłani obserwowali lot ptaków i zachowanie zwierząt, które mogły zwiastować nagłą wizytację bogów, w postaci  błyskawic, trzęsienia ziemi itp. Mysterium to po prostu „obserwacja zachowania myszy świątynnej”. Z czasem pierwotne znaczenie przeniesiono na rytuały i ceremonie związane z tajemnicami obcowania człowieka z mocami niebios. A dziś świątynna mysz wciąż jest naszym codziennym, niezbędnym towarzyszem  wędrówek w tajemniczym świecie Internetu. A co to jest internet? Sieć małych błyskawic znikąd; kontakt z niewidzialnymi istotami. Misteria wciąż są wśród nas. Inne czasy, inna terminologia.Tylko myszka trwa w tych komputerowych myszteriach.  Jak to w Uroczysku… Moja ma czerwone ślepka i od czasu do czasu histeryzuje,  że jej energetyczna sytuacja jest krytyczna, że stoi nad brzegiem urwiska i zagłady itede

Zmieniam bateryjki i mam spokój na jakiś czas.

Nikt nie wie dla kogo lub z jakiej okazji Wolfgang Amadeusz Mozart napisał tę barokową serenadę. Ja się domyślam, że to był wieczór księżycowej pełni i poor Amadeusz czuł się trochę przgnębiony, podszedł do klawikordu i zaczął sobie wyobrażać różne różnorodności, jak to jest w zwyczaju kompozytorów. Słuchając tych muzykantów, trzeba koniecznie obserwować uważnie ich grymasy, pół-uśmieszki błąkające się koło ust, no i te ruchy całego ciała. Oni piszą tymi sygnałami podświadome uczucia biednego Mozarta, gdy komponował tę księżycową serenadę – eine kleine Nachtmusik. Oczywiście, nie wykluczam, że robią sobie prześmieszki z konduktora. Albo poniosło ich fantazja tym wspólnym rzępoleniem…albo coś…Oby dzisiejsza pełnia  przyniosła Wam piękne barokowe nastroje i uśmiechy pełnioksiężycowe.  ;-)

Ile razy otworzę jakiś angielski tekst, Google usłużnie sugeruje natychmiastowe tłumaczenie na jeden z wielu dostępnych języków. Tłumaczem jest oczywiście robot. Dziś trafiłem na zabawny przykład amerykańskiego eufemizmu, który w tłumaczeniu okazał się polskim wulgaryzmem. Angielski w Ameryce przeszedł różne dziwne zmiany popularnych znaczeń, ale najdziwniejszą jest metamorfoza dupy w osła! „Kiss my arse!” mówi Anglik. “Pocałuj mnie w dupę”, bluzga Polak, zaś Amerykanin prosi “Kiss my ass” czyli pocałuj mojego osła. W jankesowym giełkocie gdzież zgubiło się to drżące „arrse” i został  tylko osioł. Czytałem właśnie w tłumaczeniu gugla poniższy ciekawy opis o prastarej ludzkiej niechęci do rudzielców, ludzkich i zwierzęcych i nagle osłupiałem, bo o „ryżej dupie” rzucanej w przepaść nigdy nie słyszałem.   “Przez rozszerzenie, kiedy przyszedł czas na przekleństwo pamięci czerwonego Tyfona, komety lub proto-planet, która niemal zniszczyła świat, Egipcjanie prześladowali rudych ludzi jako jednostek i grupowo, rzucali rudą dupę z urwiska i składali ofiary z czerwonych  byków. Język rozegrana gra nieracjonalnie, pragmatycznie, zawile, nieskończenie, i wszędzie”

„By extension, when it came time to curse the memory of red Typhon, the comet or proto-planet that nearly destroyed the world, the Egyptians persecuted red-haired people as individuals and groups, threw a ruddy ass over a cliff, and sacrificed red bulls.. Language plays this game irrationally, pragmatically, intricately, interminably, and everywhere. “

Nic dodać, nic ująć. Rude dupy do urwiska! PS. Nie przepraszam za wulgaryzm, bo ja tylko cytuję w imię naukowych badań językowych.

Moja kariera muzyczna zapowiadała się wcale dobrze. Ojciec kupił mi skrzypce Stradivariusa za 10zł, miałem 12 lat, byłem szczupły i wyglądałem na wunderkinda. Po paru latach bolesnych opuszek i spuchniętej kości szczękowej zostało tylko wcale. Dobrze nie było.Mój bezlitosny nauczyciel trzaskał smyczkiem po moich knykciach, bo nie trzymałem skrzypiec pod szczęką, lecz na przegubie lewej ręki. Skrzypce trzymane między wystającym obojczykiem i kością szczęki sprawiały mi okrutny ból, ale umożliwiały wibrato i tremolo, a bez nich to było tylko rzępolenie. Nasze koty lubiły gdy rzępoliłem i nawet śpiewały po swojemu do akompaniamentu. Pies czasem zawył, bardziej z rozpaczy niż z przyjemności słuchania. Sąsiedzi…no, jak to sąsiedzi. Po wielu bolesnych próbach tremolowania i wibrowania, dałem za wygraną. Stefan Paganini rozpłynął się w nicość, a na jego miejsce pojawił się Stefan poganin, wyznawca Swarożyca i żrec Uroczyska. Na powitanie mroźnego grudnia posłuchajcie Mozarta i jego Piano Concerto, moje ulubione. Na moich skrzypkach grałem Mozarta, a jakże: Eine kleine Nachtmusik, ale to na inną okazję i stanowczo nie w moim wykonaniu. Jeśli ciekawi was co to jest wibrato (w tułmaczeniu gugla): “Stałej wibracji jest cechą współczesnego skrzypkiem klasycznym. W ten sposób Beethovena i Brahmsa intencji. Cóż, można znaleźć dla siebie przez słuchanie nagrań wirtuozów skrzypiec late 19th century, takich jak Joseph Joachim (bliski przyjaciel Brahmsa), lub Leopolda Auera (do czego Czajkowskiego Pierwszy Koncert Skrzypcowy został poświęcony myśli-Auer , że “mimo jego wewnętrznej kompetencji, wezwał do gruntownej rewizji, ponieważ w różnych częściach było unviolinistic”)

Codziennie przeraża mnie świadomość mojej ubogiej polszczyzny i równie nędzny zasób słów jakimi posługują się moi rodacy. To samo mogę powiedzieć o angielskim, który widzę i słyszę każdego dnia. Słowa to energia. Mówiąc i pisząc produkujemy prąd, wibracje, częstotliwości, a te mają jakiś wpływ na nasze samopoczucie, myślenie,akcje, reakcje i interakcje. Walczę z moją prymitywną polszczyzną na różne sposoby. Szukam słów, których nie znam i nie używam na codzień. Przed zaśnięciem, staram się ulokować w mózgu jakieś mało używane, pozytywne, dobre słowo, które będzie moją nitką Ariadny w sennych wędrówkach po labiryncie nieznanych światów. Gdy budzę się rano, pytam siebie z jakim słowem chcę zacząć dzień. O sole mio? Czy „ech, co za ohyda!” Bo takie słowa będą drgać w mojej podświadomości do późnej nocy, magnetycznie przyciągając do siebie te wibracje, które tworzą z nimi harmonie lub dysonansy. Dziś myślę o słowach, które widzę przed sobą codziennie, ale one są tylko jak znaki w nutach, które ignoruję w komponowaniu muzycznego poematu dnia. Każdy zginający się człon palca to mój knykieć. Eureka! Kiedy ostatnio pojawiło się to piękne słowo w mojej miałkiej polszczyźnie? Rzadziej niż eureka. Zaglądam do wiki pod hasłem „oko” i jestem porażony woltażem nowosłowia. Toż ja mam „sztyfciki” w oczach, siatkówkę (brawo sport oczny), wyrostki rzęsowe itepe itede…Jak dawno temu użyłem słowa „tęczówka”, patrząc w lustro na moje wyblakłe oczęta? Gdzie jest moją codzienna tęcza? Kiedy ostatnio poświęciłem kilka minut rogatej rogówce, plamce żółtej lub smętnym gruczołom łzowym? Polecam gorąco studiowanie wikipedii pod hasłem anatomia i wyszukiwanie słów, które przebierają mojego polskiego Kopciuszka w balowe suknie pełne roztańczonej energii nowych słów. PS. Te bratki, to cuda które kwitną na balkonie, nawet w tych zimnych, słotnych dniach. Moje kwieciste słowa.

Trzęsienie ziemi to dziś pestka w porównaniu z tymi wstrząsami, które ostatnio przewracają świat ekspertów do góry nogami. Niby nic w tym nowego, ale dowiadujemy się nagle, że bankierzy, kler, biznesmani, media, a ostatnio naukowcy, to żadne pilary społeczeństwa, ludzie na których możemy polegać, że nas nie oszukują, ale zwyczajni chciwi, kłamliwi i nieuczciwi ludzie. Nie wszyscy, ale jest ich wielu i z każdym nowym skandalem, ich liczby rosną. Ostatni skandal dotyczy globalnego ocieplenia. Tutaj posłużę się tłumaczeniem guglowym artykułu na jednym z blogów pt „Dokładność w Mediach” (Accuracy in Media). „W ostatnim tygodniu pojawiła się wiadomość, że hakerzy włamali się do serwera Ośrodka Badań Klimatycznych  uniw. Wschodniej Anglii. Skradzione emejle i dokumenty zostały udostępnione publicznie. Wynika z nich, że 1. Wybitni naukowcy organizują bojkot tych czasopism naukowych, które dają głos przeciwnikom globalnego ocieplenia 2. Naukowcy prowadzą nagonkę na przeciwników oskarżając ich że nie mają dowodów naukowych opublikowanych w prestiżowych pismach. 3. Dowody które mogą podważyć konsensus w sprawie globalnego ocieplenia zostały zablokowane z raportów UN. 4. Aby uniknąć oskarżeń o nieuczciwość, naukowcy niszczą dokumenty które mogłyby im zaszkodzić w ramach wolnego dostępu do informacji. 5. Naukowcy fabrykują fałszywe dane tam, gdzie istniejące dowody mogłyby podważyć ich hipotezy. Amerykańskie media nie poświęciły wiele miejsca tym rewelacjom, lekceważąc dowody i cytując naukowców z Ośrodka, że ich kompromitujące emejle były „wyjęte z kontekstu”. Polski wgląd tutaj. Dużo gorszy skandal dotyczy naukowców, który są na żołdzie wielkich biznesów farmaceutycznych i równocześnie są głównymi ekspertami WHO, którzy nalegali że świnska grypa to pandemia. Kto teraz zbija tryliony dolarów na zastrzykach? Spytajcie waszych doktorów czy oni poddali się inokulacji. Oj, niedobrze, panie Bobrze.

Siedzę na brzegu rzeki, łowię ryby
I myślę sobie, może…gdybym
Chwycił na haczyk krasnopiórkę
To bym na maśle ją usmażył
I tak bym nawet się rozmarzył
By kupić butlę Chardonnaya
I grać z sąsiadką w cymbergaja…
Niestety-m wędkarz niedołęga
Nie dla mnie piękna ryba wzdręga.
 Co za piękne imię ma ta ryba, Wzdręga Krasnopiórka, (Scardinius erythrophthalmus) Potrafi ważyć ponad 2kg, a że należy do rodziny karpiowatych i Wigilia za pasem, a tu w Anglii nikt jej nie obchodzi, co znaczy, że smażonego karpia nie jadłem od wielu lat, więc moja nostalgia karpiowa przybrała formę częstochowskich rymów. Pod koniec listopada nawet coś takiego powinno mi ujść płazem albo wzdręgowo.

 „Chciałbym dziś mówić tak ciepło
i prosto by
starzy ludzie czuli się potrzebni

„Chciałbym tak mówić aby moje
słowa przez
łzy dotarły do blasku uśmiechów”.

T. Różewicz „Pragnienie

Ten kwiat to ładniczka okazała (Dicentra spectabilis),zwana także sercem Poloka, albo serduszką okazałą.
ang bleedings hearts, Venus’s car,albo Dutchman’s trousers (portki Holendra)
franc. coeur de jeannette (romantycznie)
Korekta: te wiszące wutrobički to żadne serbskie ale łużyckie słowo (wiki sorbian i serbski) wutroba to ich słowo na serce, ale o tym milczy nawet Brueckner,chociaż musiało mieć jakiś związek z polską wątrobą. Wisate wutrobički to wiszące serduszka – po łużycku.

Lubię słuchać wielogłosowych ballad śpiewanych przez rzeki, wodospady i deszcz. Dawno temu, gdy miałem w domu kominki, słuchałem przedziwnej muzyki płomieni do akompaniamentu trzaskających sosnowych kłód. Melodie chmur są lekkie, gdy białe obłoki bawią się w gonitwę z wiatrem, ale gdy nadciąga czarna nawałnica wtedy słychać w nich symfonie grzmotów i wężowy syk błyskawic. Ludzie to też dźwięki wielu instrumentów, czasem w hałaśliwym bezladzie, ale gdy „wszystko gra”, wtedy potrafią oczarować słuchujących recytalem swoich snów i marzeń na jawie. Posłuchajcie tych relaksujących śnień fletu w baletowej inscenizacji chmur. Każda kultura, każdy naród, szczep i posiołek ma swoje melodie. Jest ich wiele w internecie. Indianie Płn Ameryki urzekli mnie swoją wersją fletowych snów.

Jestem ostatnio feministycznie zdezorientowany. Moje chytrze ukryte machismo też cierpi, bo dwie bomby feminizmu, bardzo różnej jakości i siły, wybuchnęły mi pod Uroczyskiem niemal równocześnie i ogłuszyły moje reakcje i przytępiły męskie instynkty. W Polsce nie ma wiele wiadomości na ten temat, bo to pobożny, katolicki kraj gdzie takie pojęcie jak „wysokiej klasy prostytutka z doktoratem w naukach ścisłych” jest fantazją nie do przyjęcia. O tej uczonej blogerce (bo tak się stała sławna), dr Brooke Magnanti (na zdjęciu),  która przez 14 miesięcy nadrabiała swoje głodówkowe stypendium podczas pisania pracy doktorskiej usługami natury seksualnej jako tzw call girl (zatrudniona przez agencję eskortowania) mozna po polsku poczytać tutaj. Dziś Dr Magnanti pracuje jako ekspert w genetycznej epidemiologii w jednym z brytyjskich szpitali, a także napisała dowcipny i rzekomo mądry Przewodnik do Mężczyzny(Guide to Man) – jego teren, gusty i zwyczaje. Jest to przewodnik dla kobiet, ale będzie z pewnością czytany przez mężczyzn, bo zawiera wiele rewelacji, o których nic nie wiemy, albo nie chcemy wiedzieć. Pani Magnanti zdezorientowała mnie zlekka, bo chociaż podziwiam jej odwagę w ujawnieniu się jako autorki bloga o prostytucji, to coś w jej raczej beztroskiej, nawet cynicznej, filozofii życia sprawia niesmak.  Do ataku na twierdzę amerykańskich męskich szowinistów rzuciła się kilka dni temu Sara Palin, niedoszła wice-prezydent USA i były gubernator Alaski. Jej autobiograficzna zemsta na spin-doktorach republikańskich mało mnie interesuje, ale warto odnotować, że jej książka bije już wszelkie rekordy bestsellerskie. Zanim jeszcze ukazała się w druku, wydawcy dali jej kilka milionów dolarów zaliczki. Palin to też dzielna kobieta, ale ma tak straszliwe poglądy- od skrajnie prawicowych do religijnych, że nawet jej atak na ponure machismo Republikanów budzi we mnie sprzeciw. No, ale życie feministy nigdy nie jest łatwe i z tym trzeba się jakoś pogodzić. Tymczasem dobranoc do  akompaniamentu  wycia wichury za oknem.

Lehar Ferenc albo Franz Lehar stał się sławny jako kompozytor operetki „Wesoła Wdówka” (Die Lustige Witwe), która przypadła do gustu Hitlerowi do tego stopnia, że nadał żonie Lehara, przechrzcie, tytuł („honorowej Aryjki via małżeństwo). Lehar usiłował bronić przed eksterminacją swoich licznych żydowskich współpracowników, ale bez powodzenia. „Wesoła Wdówka” to typowa dla początków XX wieku historyjka o intrygach swatania bogatej wdowy, Hanny Glawari, której majątek ma uchronić bankrutujące księstwo, jeśli ona poślubi jednego z jego obywateli. Nie wiem jak mi ta „wdówka” wpadła w poszukiwarkę, ale ważne jest moje znalezisko – nieziemskie niemal dźwięki jakie potrafi wydobyć to urocze  soprano, Sumi Jo (Soo Kyung) z Płd Korei. Współpracowała z Wojciechem Kilarem w muzyce do filmu The Ninth Gate (reż. R.Polański)  Tutaj Sumi śpiewa „Pieśń Wilji” (Vilja Song) z Wesołej Wdówki i stanowczo warto posłuchać jej do końcowego momentu, obserwując jej wibrujące wargi i niesamowicie wysokie “C”. Jej głos zachwycił mnie, bo jest w nim coś poza-ziemskiego. Magicznego słuchania w niedzielne popołudnie.

Domy jak to domy: kwadraty, prostokąty, trójkąty… Drzewa rosnące obok nich, patrzyły i kręciły głowami, z niesmakiem i rosnącymi wątpliwościami. Czy te dziwne stwory żyjące w sztywnych pudełkach na prawdę oczekiwały od nich, gałęzianych tancerek, aby naśladowały te ciężkie dinozaury architektury, tylko dlatego że rosły w ich bliskim sąsiedztwie? Młodsze drzewo (po lewej) miało ochotę na trójkątne gałęziowanie i weszło w układy z sylfami, które pomagały dmuchaniem i nawet udało im się złamać kilka gałązek w niezbyt udana imitację ludzkiego gniazda. Starsze drzewo było zgorszone, ale dla świętego spokoju, wydłużyło jedno ramię równolegle do dachu trzeciego domugniazda i pomogło w nakreśleniu czegoś w rodzaju prostokąta, niezbyt udanego. Po tych próbach drzewa zbuntowały się. „Niech te stwory uczą się od nas jak budować krzywe domy, domy pełne wygibasów, skrętów, niezwykłych kształtów, gałęziastej geometri tańczącej w rytm wiatrów i huraganów, które naginają, ale rzadko łamią. Ludzie patrzyli na drzewa przez okna zamazane listopadowym deszczem i mruczeli : „patrzcie na te pokraki, połamańce! Aż wstyd mieć coś takiego przed domem. Gdzie jest nasza niezrównana prostota prostych kątów? Dlaczego nas nie naśladują te kaleki?” A drzewa kłaniały się ironicznie w zadeszczone okna i szumiały cicho „Prostaki! nudziarze! Geometryczne ramole…”