Skojarzenia w Roku Smoka Akwenów

Mknąłem na mym rączym rumaku Ergometrze ku mglistej mżawce na zadeszczonym horyzoncie nowego dnia. Smog to gęsta mgła, smoke to dym, smok metamorfozi się w dragona, a on jest żołnierzem i wykonawcą drakońskich praw. Przedsmak smoczego postępu dostrzegłem, gdy z miarowego stępa przeszedł w trucht, ruszył kłusem i  nagle gnał galopem ku akwenom nieznanych strumieni czasu. Anglosaski draca przemienił się nagle w polską drakę. Wybuchła chryja i ochrypły drań dał w ryja dragonowi husarów cesarza. Skrzydlaty gryf gruchnął draba w łeb i konkordat Lubljany lubującej się w unii lubelskiej prysnął w nicość. Wierzyciele, pełni wiary w smocze smajle, byli okrutnie oszukani przez wierutnych bankoszustów. Łasice łaszczyły się wokół dziury w bliźnie kadłuba na mieliźnie. Pogrzebek muszlał się w mule na dnie akwenów. Dno dnia było blisko w bezdennej ciemności cichobieżnych mgławic. W mroku drakońskich prajęzyków ukazało się słowo “derg – widzenie”, bo wzrok dragona przenikał tajemnice ziemi, z której się zrodził. Smok-widun wiedział i widział ostrymi ślepiami, co ma chronić lub unieszkodliwiać, gdy ział ogniem strzegąc skarbów życia. Pterozaury i wiwerny wychylały się rzadko z jaskini podwawelskiej, bo wrony im krakały o Kraku, który chciał ich zguby. Krak wysłał synów Kraka juniora i Lecha, aby zabili całożerców, ale Lech zginął z ręki brata, a pterozaura podstępnie zabił pierwszy misjonarz rzymski, który udawal szewca i zwał się Skuba. W uznaniu jego zasług święto Skuby polega na nurkowaniu bez skafandra w rzekę Wisłę w poszukiwaniu szkieletu smoka, który zżarł owcę nadziewaną siarką i zgasił zgagę piciem wielu litrów wody, co sprawiło że utonął.  PS. Smoczek dla niemowląt i dorosłych to talizman chroniący przed magią Roku Smoka. Ssijcie ile sił.

Tagi: fantazje frazeologiczne, Rok Smoka