469. Petunie, Córki Ogrodnika Widuna

Moje trzy córki Petunie  stoją na parapecie okna w komputerowej części Uroczyska i stroją się w różne odcienie fioletu. Uwielbiam ten kolor, bo jego wibracje pomagają mi w zwalczaniu ujemnych, nisko-wibracyjnych przybłęd z tej prymitywnej dżungli zwanej internetem.  Nie myślcie, że blogować można bezkarnie. Nie mam na myśli wirusów, trolli czy spamów. Każdy blog to pole energetyczne dostępne dla każdego kto znajdzie na webie jego ślad w postaci jakiegoś słowa. Nie mam nad tymi włóczęgami webowymi żadnej kontroli, ale staram się nie zdradzać im wszystkich ścieżek do Uroczyska. Unikam negatywnych wpisów, ubolewań nad sobą samym i kryję się za drzewami, kwiatami, muzyką i pląsaniem po semantycznych łanach. Ale nawet te obronne metody nie zawsze są skuteczne. Jakiś skrzat się wkradł na wpis o kciukach, paliczkach i moją prawą rękę unieruchomił w parę godzin później drobny wypadek i nadwyrężone ścięgno nadgarstka tuż przy kciuku. Nie jestem sprawny lewostronnie, więc mam kłopoty. Prócz nich mam niezawodny krem arniki i homeopatyczne pigułki. A na odwrócenie złych uroków są Petunie i muzyka z filmu z petuniami (La Hija del Jardinero – córka Ogrodnika) i głupawa piosenka Elvisa o Petunii. także córce ogrodnika. Pewnie ta piosenka i film mają jakieś powiązania, ale nie chce mi się szukać. Buenas noches.