51 Na Łysej Górze Szalały Burze

„Chmura coraz gęstniała, zwieszała się niżej,    

Aż jedną stroną na wpół od niebios oddarta,
Ku ziemi wychylona i wszerz rozpostarta,
Jak wielki żagiel, biorąc wszystkie wiatry w siebie,
Od południa na zachód leciała po niebie.”

Bydło, zwykle do domu powracać leniwe,
Teraz zbiega się tłumnie, pasterzy nie czeka
I opuszczając strawę do domu ucieka.
Buhaj racicą ziemię kopie, orze rogiem
I całą trzodę straszy ryczeniem złowrogiem;
Krowa coraz ku niebu wznosi wielkie oko,
Usta z dziwu otwiera i wzdycha głęboko;”

Mickiewicz: Pan Tadeusz

Lubię burze, bo jest w nich, mimo grozy, coś co symbolicznie działa jak ostry skalpel chirurga. Stare drzewa giną powalone na ziemię, bo spełniły swe zadanie; powietrze chłonie wybuchy elektryczności i oczyszcza się z wyziewów ziemi, operacja burza jest bezlitosna, ale jej końcowym efektem jest powrót do zdrowia. Trochę mi żal, że nie byłem świadkiem tej wczorajszej bitwy piorunów i ulewy nad Polską, bo musiało być pięknie, przerażająco i niesamowicie. Pomyślcie na moment: znany „buhaj” na Górze straszył całą trzodę ryczeniem złowrogim,  niezwykły człowiek –Polak Europejczyk – odszedł na zawsze w błysku piorunów i ognia, a trwożni ludzie patrzyli przez zamazane deszczem okna na zygzaki błyskawic i zapalali gromniczne świece, na wszelki wypadek. Taka była ta wasza niedziela – trzynasty dzień siódmego miesiąca. Symbolicznie, przez Polskę przesunął się potężny elektryczny odkurzacz, ale skutki tego sprzątania nie będą widoczne ani dziś ani jutro. Jest tam jeszcze za dużo śmiecia i wkurzonych warstw narodu. Gdy się przestanie burzyć – dajcie znak. Takie wydarzenia nie są łatwe do odcyfrowania, bo brak nam słów do opisania tego, co jest niewidocznie widzialne. Nawet metafory i porównania są  bezsilne jak liście drzew schwytane w zaciśniętą pięść żywiołu. Dziś Paryż tańczy nad Sekwaną ku upamiętnieniu rewolucji 1789 – inne czasy, inna burza, inny Montmartre. êJ

 

Tagi: buhaj symbol, Burza, błyskawice, francuska rewolucja, Montmartre, Łysa Góra