43. Gnieciuch – Mokra Mąka Zmęczenia

Wczoraj od samego rana nawodniony dzień ugniatał mnie w rozlazłe ciasto zmęczenia. Skąd mi się biorą takie dziwaczne porównania? Po prostu  z nawyku szperania w etymologii każdego słowa, które mi się napatoczy na klawiaturę. Zmęczenie ma już wrośnięte w siebie męczennictwo, co nie wymaga tłumaczenia, bo w życiu męczy mnie byle co – od pracy do lenistwa, od natrętnych uczuć do bolesnych przeżyć, od nudnych ludzi do własnego gadulstwa. Męka i mąka mają wspólne korzenie w cerkiewnym:„mękuku”- miękczyć, ugniatać, miesić, ale także torturować. Ciasto jest rezultatem torturowania mąki, zmiękczonej wodą i gniecionej rękami albo wałkiem.  Zmęczenie to mączna męka spowodowana gniotami, a wśród synonimów tego słowa znalazłem „gnieciucha”, co Brueckner tłumaczy jako „zmorę gniotącą śpiącego” i to mi pasuje jak ugniótł do minionej środy, która ciemiężyła moją delikatną duszę. Na jakie specyficzne przezwisko zasłużył sobie ten łzawy i ciężki gnieciuch dnia? Może „dręczyca” albo „przytłoczka” lub „mokronuża”, bo byłem także znużony (duże pole semantyczne dla steranych mężów) i zdrożony wleczeniem się przez długie, szare godziny. Ale sursum corda, jak mawiali męczennicy w Kolosseum. Dziś jest słonecznie i temperatura osiągnęła 21 stopni Celsjusza albo 70 Fahrenheita, co na londyński lipiec jest rekordem swego rodzaju. PJô

Tagi: Etymologia zmęczenia, mąka, męka