36. Fatalny Kryzys Tożsamości

Dagerotypy istniały już w moim niemowlęctwie, więc w albumach rodzinnych zachowały się pożółkłe zdjęcia z różnych lat mego pobytu na tym pobojowisku. Ile razy przeglądam te albumy, siwy włos jeży mi się na młodej głowie, bo te twarze patrzące na mnie z fotografii to jacyś obcy ludzie, których nie poznaję i do których nigdy bym się nie przyznał. Nie ma znaczenia czy te fotografie są czarnobiałe czy w kolorach tęczy. To dziecko, chłopak, nastolatek, młody człowiek, podtatusiały pater familias czy wędkarz internetu z siecią zmarszczek nie jest mną. W żaden sposób nie potrafię się z nim utożsamić, co powoduje łagodny kryzys identyfikacji. Lustro też kłamie, ale na to jestem znieczulony, bo nie mogąc golić się z zamkniętymi oczami, jestem zmuszony do oglądania mojej facjaty co najmniej raz na dzień. Co z tego wynika? Po prostu to, że moje ja to zespół biegaczy w sztafecie. Dorastanie i proces starzenia się to przekazywanie pałeczki następnemu Ego-atlecie, podczas gdy jego poprzednik staje się cieniem, utrwalonym tylko na fotografii. No, a teraz mam nowy problem: co mam zrobić ze sztafetową pałeczką gdy dobiegnę do mety i triumfalnie przerwę taśmę życia? Ciekawe czy moja następna reinkarnacja siedzi gdzieś na rajskiej ławce, czeka i nudzi się jak ten gargulec. J6

Tagi: fotografie, gargulec, tożsamość